شبی که بانو فرح زمان، با سنی آن سوی مرز پنجاه و پنج، کلسترول از حد نصاب گذشته، قند و فشارخون درجه بالا، پاهای واریس گرفته و آرتروز دردناک،…….. احساس کرد که سخت عاشق شده، اولش حسابی جا خورد.

به خواندن ادامه دهید →

وقتی رسیدم خیلی دیر شده بود. خاتون عمو را برده بودند. پنج ساعت تأخیر هواپیما، تشریفات گمرکی، و اختلاف ساعت میان تهران و لس آنجلس،………

به خواندن ادامه دهید →

سه هفته از اقامت من در مرکز بِل وِدِر می گذرد. اینجا یک اقامتگاه و می توان گفت یک دهکده ی درمانیست که نزدیک شهر ساحلی بیآریتس در جنوب غربی فرانسه، در کنار اقیانوس اطلس واقع شده.

به خواندن ادامه دهید →

آن سال عید نوروز برای من یک جفت کفش ورنی مشکی خریده بودن. هر روز خدا خدا می کردم که کی می شه که عید بشه که من بتونم زودتر کفش های ورنی بندی خوشگلمو پام کنم.

به خواندن ادامه دهید →

باز هم به بسترم سخت چسبیده ام. کرخی عجیبی همه ی وجودم را گرفته. از آن روزهاست که خاکستری شدم. حالتی میان بهشت و دوزخ و مرگ و زندگی.

به خواندن ادامه دهید →

شنبه شب، چند ساعت پیش از مهمانی بیچاره سیندرلا، هر چی، شب مهمانی شاهزاده حضرت عشق منتظر فرشته ی نگهبان شد که بیاد و براش کفش و لباس مجللی، شایسته ی ضیافت حاضر کنه، دید خبری نشد که نشد.

به خواندن ادامه دهید →

ساعت حدود چهار بعد از ظهر یکی از روزهای آفتابی ماه اوت است. دمای هوا چیزی نزدیک به سی و پنج درجه است و ما در جاده ی کویری آریزونا پیش می رانیم.

به خواندن ادامه دهید →

میان سبزی چشم یار و سبزی قرمه سبزی

شبی از شبهای دم کرده ی ماه اوت است. ساعت باید در حدود ده و نیم باشد. «تابستان است و هوا بس نا جوانمردانه گرم است» و ما از ایران مهمان داریم.

به خواندن ادامه دهید →