وقتی از مدت ناپدیدی آقامراد کرگانی وظیفه دار امور خانه داری و نظافتی مهمانسرای زائران قدس شهر مشهد، بیش از یک سال گذشت، و از جستجوهای دامنه دار ژاندارمری هم نتیجه ای حاصل نشد، به درخواست خانواده ی نامبرده و پاره ای از دوستان و همکاران، مقامات مسئول ژاندارمری(امور ناپدیدان) بر آن شدند بار دیگر جست و جو را از سر بگیرند.

به خواندن ادامه دهید →

یک ساعته که روی یک بیت از شاهنامه گیر کردم. میخواستم شیوه ی برخورد شاعران بعد از فردوسی، به ویژه سعدی را با این بیت مشهور بسنجم:

میازار موری که دانه کش است

به خواندن ادامه دهید →

از زبان خانم نوشین عشق آبادی نوشته شده

دیشب بالاخره مجلس ترحیم من به ابتکار انجمن دانش و سخن و با شرکت عده ای از شخصیتهای جور و واجور و ازهمه رنگ درپاریس بر گزار شد.

به خواندن ادامه دهید →

نشسته ام درکافه ای در یکی از کوچه پس کوچه های محله ی بیستم پاریس. پس از چند دهه پاریس گردی بالاخره اینجا را پیدا کردم.

به خواندن ادامه دهید →

شبی که بانو فرح زمان، با سنی آن سوی مرز پنجاه و پنج، کلسترول از حد نصاب گذشته، قند و فشارخون درجه بالا، پاهای واریس گرفته و آرتروز دردناک،…….. احساس کرد که سخت عاشق شده، اولش حسابی جا خورد.

به خواندن ادامه دهید →

وقتی رسیدم خیلی دیر شده بود. خاتون عمو را برده بودند. پنج ساعت تأخیر هواپیما، تشریفات گمرکی، و اختلاف ساعت میان تهران و لس آنجلس،………

به خواندن ادامه دهید →

سه هفته از اقامت من در مرکز بِل وِدِر می گذرد. اینجا یک اقامتگاه و می توان گفت یک دهکده ی درمانیست که نزدیک شهر ساحلی بیآریتس در جنوب غربی فرانسه، در کنار اقیانوس اطلس واقع شده.

به خواندن ادامه دهید →

آن سال عید نوروز برای من یک جفت کفش ورنی مشکی خریده بودن. هر روز خدا خدا می کردم که کی می شه که عید بشه که من بتونم زودتر کفش های ورنی بندی خوشگلمو پام کنم.

به خواندن ادامه دهید →

باز هم به بسترم سخت چسبیده ام. کرخی عجیبی همه ی وجودم را گرفته. از آن روزهاست که خاکستری شدم. حالتی میان بهشت و دوزخ و مرگ و زندگی.

به خواندن ادامه دهید →

شنبه شب، چند ساعت پیش از مهمانی بیچاره سیندرلا، هر چی، شب مهمانی شاهزاده حضرت عشق منتظر فرشته ی نگهبان شد که بیاد و براش کفش و لباس مجللی، شایسته ی ضیافت حاضر کنه، دید خبری نشد که نشد.

به خواندن ادامه دهید →