رئیس جمهور ماکرون گفت :

 Nous sommes en guerre

 Restez chez vous…

ما درجنگیم.

درخانه بمانید،

همه جا تعطیل،

جبران زیانها را خواهیم کرد……

رئیس جمهور اما نگفت، من ِ ایرانی، که اگرروزاولِ فروردین  بوی سنبل در خانه ام نپیچد، نوروزم عطرآگین نخواهد شد، چه باید بکنم؟

عطر سنبل را ازکجا بجویم؟

رئیس جمهور ماکرون گفت:

» ما درجنگیم، همه جا تعطیل ، .درخانه بمانید……»

ولی نگفت من ایرانی که اگر در نخستین روز نوروز  روی دوستان را نبینم، اگر بوسه بر روی فرزندان نزنم، اگر دست بوس بزرگان نشوم، درخت عشق ومحبت در باغچه ی دلم خواهد خشکید، چه باید بکنم؟

رئیس جمهور گفت  جبران زیانها خواهد شد.

ولی نگفت، زیان آن لحظه، آن لحظه ی حساس، آن لحظه ی مخصوص، آن لحظه ی کهنسال، آن لحظه ی باستانی   که یک بار در سال دل هر ایرانی درآن هنگام به طپش درمیآید ، آن لحظه که باید با پیچش عطر گل، رؤیت سبزی، چرخش ماهی، شعله وری شمع، چشیدن شیرینی، تلاوت شعر، شنیدن آوای سورنا، …….جشن گرفته شود، و اگر نشود، دل هر ایرانی به درد میاید، آری آن زیانرا  با کدامین ارز رایج می توان  جبران نمود؟

رئیس جمهور گفت  :

«ما با ناپاکی درجنگیم. با میکربها در جنگیم.»

اما نگفت من ایرانی چگونه پاسخگوی نیاکانم باشم؟

 که مرا به پاک اندیشی و پاک زیستی فراخوان دادند،

مرا به پاک نگهداشت زمین فرمان دادند،

مرا به کشت ورزی  دستوردادند،

مرا به اورمزد روز، نخستین روز فروردین به درختکاری گماشتند،

مرا به ستایش آناهیتا، ایزدبانوی آبها آئین دادند،

مرا به پرستیدن سپندارمز گوشزد دادند،

وحال  بی خردانه، همراه دیگر نابخردان دست به آلودگی زمین زدیم،

ضحاک را از زنجیررهائی دادیم،

خرفستران زیانکار را بر جان آدمیان فرمانروا کردیم،

 و فرشتگانرا گریزاندیم و دیوان را بر مسند قدرت نشاندیم،

حال چنین درمانده ایم که  نیایش نوروز را

 که

 پاکی می طلبد،

که نورمی طلبد،

که درخشش آسمان و ابر و آب را می طلبد،

که رویش درختان و گلها را می طلبد

  به کدامین  سرزمین جستجو کنیم ؟

رئیس جمهور گفت جبران زیانها خواهد شد.

اما نگفت که همه گناهکاریم.

رئیس جمهور نگفت چه کسی نوروز مرا دزدید.